Het Witveen of voor de fijnproevers, ’t Wytfean.

Regelmatig trekken we er op uit naar motorcamping Het Witveen. Op z’n Nederlands dan welteverstaan, in het Fries klinkt het toch een stuk deftiger en beter ’t Wytfean.

Deze heiligdom voor tweewielers ligt verscholen in het prachtige Friese coulisselandschap. Een eeuwenoud veengebied, ergens op zo’n zes kilometer ten noorden van Drachten en vier kilometer oosten van Eastermar. Dé ideale uitvalsbasis om de boel op de motor onveilig te maken. Ze zeggen wel eens dat als je in Friesland op een krant gaat staan, je het hele land kunt overzien. Nou, mooi niet. Vlakke stukken zat, daar niet van, maar er groeien gelukkig ook gewoon veel bomen. En vergeleken bij de Oldehove in Leeuwarden de eigen scheve trots uit 1529 kan die toren in Pisa echt wel in de hoek gaan huilen van schaamte zo krom als een hoepel.

Als je er wat langer blijft hangen, nestelt dat Fries zich als een warme muts in je brein. Na een paar biertjes begin je het zelfs te begrijpen. En na heel veel biertjes meen je het ook nog te spreken, alleen snapt de rest van de wereld en zeker de Friezen er dan geen barst van.

Een keuken ontbreekt, dus je bent aangewezen op de ouderwets romantische campingmethode. Prutsen op een gasbrander bij je tent. Maar als eigenaar Jan weer eens in een opperbeste bui is wat gelukkig standaard bij hem de fabrieksinstelling is wordt er een legendarische barbecue ontstoken.

Mocht dat er niet van komen, dan kun je je altijd nog overleveren aan de lokale shoarmaboer. Die heeft de culinaire kunsten dusdanig verheven dat hij zowel Turkse als Italiaanse meesterwerken op tafel tovert waar je u tegen zegt.  Hij brengt het met een vrolijk gezicht ook voor je tent Soms schuift de eigenaar samen met zijn vrouw gezellig bij je aan.

Ben je er een paar keer geweest? Dan voelt het meteen als thuiskomen. Geen blikke auto’s of rijdende flatgebouwen (campers), maar uitsluitend motoren, een paar blokhutten en goede verhalen.

Iedereen is welkom op de camping, van losse zielen tot complete motorclubs en heuse MC’s. Zo troffen we ooit een Duitse MC compleet met Full Colours, Prospects en Hang-Arounds. Gave gasten, met van die typische Duitse humor… of nou ja, het ontbreken daarvan. Een prospect kreeg na een intensieve afwasmarathon van vijf borden, zes kopjes, drie lepeltjes en één vork eindelijk zijn felbegeerde Full Colours. Het bier stroomde rijkelijk, en gelukkig stroomde er ook wat onze kant op. Het hoogtepunt van het weekend was echter het opvouwen van een pop-up tentje door een Hang-Around, dat duurde krap 53 minuten en leverde een slapstick op waar Charlie Chaplin jaloers op zou zijn. Uiteindelijk vertrokken ze weer in strak gelid zoals het de rasechte Oosterburen betaamt.

En is het wat frisser? Dan plof je neer bij de houtkachel, wegzakkend in een comfortabel bankstel, omringd door mede-bikers en een lading sterke verhalen. Halleluja!

Mocht je onverhoopt pech krijgen wat bij een Harley natuurlijk principieel nooit gebeurt dan is de werkplaats volledig uitgerust. Dit bewijst maar weer eens dat de eigenaar een die-hard liefhebber is van al dat ijzer met ergens daartussen een motorblok. Zelf rijdt hij door weer en wind vele kilometers. Ooit probeerde hij met een bejaard zijspan even een stoeprand weg te koppen. Dat lukte wonder boven wonder niet, maar zijn eigen hoofd bleef gelukkig heel. De motor werd ter plekke gereanimeerd en staat inmiddels weer te glimmen alsof er niks is gebeurd.

Oh, en voor we het vergeten, de twee topvrouwen die de boel draaiende houden heten, geloof het of niet, Hinke en Hinke. Twee “bazinnen” die in deze moderne (Woke)tijd moeiteloos hun mannetje staan én zelf natuurlijk ook motorrijden. De éne Hinke is ook nog verliefd op haar Volkswagen Kever. Er bivakkeert ook nog een Volkswagenbus T2 in de familie

Een tikje cultuur. Wat je als rechtgeaarde biker sowieso even moet doen, is een wandeling maken naar openluchtmuseum De Spitkeet, op loopafstand van de camping. Mocht je ooit nog eens een verwend kind (of volwassene) horen klagen dat ze het zo verschrikkelijk zwaar hebben, dan weet je precies waar je ze naartoe moet sturen. Dan gaat er een wereld open over hoe het leven hier vroeger in de veenkoloniën was. Leven is overigens een groot woord, het was meer overleven! De Spitkeet, https://despitkeet.nl

Volgend jaar zeker weer.

In het Fries met dank aan Google

It Witveen, of foar kenners, ’t Wytfean

Wy geane geregeldwei nei motorfytscamping Het Witveen. Yn it Nederlânsk, tink derom; yn it Frysk klinkt ’t Wytfean in stik weardiger en better.

Dit hillichdom foar twawielers leit ferburgen yn it prachtige gloaiende lânskip fan ‘e Friese Eilanden. In âld feangebiet, earne sa’n seis kilometer noardlik fan Drachten en fjouwer kilometer eastlik fan Eastermar. De ideale útfalbasis om ravaazje oan te richten op in motorfyts. Se sizze dat as jo yn Fryslân op in krante steane, jo it hiele lân sjen kinne. No ja, perfoarst net. Der binne genôch flakke gebieten, tink derom, mar gelokkich groeie dêr ek beammen. En yn ferliking mei de Aldehou yn Leeuwarden – ús eigen skeane grutskens út 1529 – kin dy Toer fan Pisa echt yn ‘e hoeke fan skamte gûle, sa skeef as in hoepel. As jo ​​wat langer omhingje, set dy Friese taal him as in waarme mûtse yn jo harsens. Nei in pear bierkes begjinne jo it sels te begripen. En nei in soad bier tinke jo eins dat jo it prate, allinnich de rest fan ‘e wrâld, en wis de Friezen, sille der neat fan begripe.

Der is gjin keuken, dus jo binne ôfhinklik fan ‘e âlderwetske, romantyske kampearmetoade: rommelje op in gasbrander by jo tinte. Mar as eigener Jan yn in stimming fan útstekken is – wat gelokkich syn standert fabryksynstelling is – wurdt in legindaryske barbecue oanstutsen.

As dat net bart, kinne jo jo altyd oerjaan oan ‘e pleatslike shoarmaferkeaper. Hy hat de kulinêre keunsten sa heech opfierd dat hy sawol Turkske as Italiaanske meesterwurken opropt dy’t respekt ôftwinge. Hy bringt se ek mei in fleurich gesicht nei jo tinte. Soms komme de eigener en syn frou mei jo mei foar in noflike miel.

Binne jo der al in pear kear west? Dan fielt it fuortendaliks as thúskomme. Gjin blikken auto’s of rôljende wolkekliuwers (campers), mar allinnich motorfytsen, in pear blokhutten en moaie ferhalen.

Elkenien is wolkom op ‘e camping, fan yndividualisten oant folsleine motorklubs en echte MC’s. Bygelyks, wy kamen ris in Dútske MC tsjin, kompleet mei Full Colours, Prospects, en Hang-Arounds. Coole jonges, mei dy typysk Dútske humor… of nou ja, it gebrek dêroan. Nei in yntinsive ôfwaskmaraton mei fiif borden, seis bekers, trije lepels en ien foarke, krige in prospect úteinlik syn begeerde Full Colours. It bier streamde frij, en gelokkich streamde der ek wat ús kant út. It hichtepunt fan it wykein wie lykwols it opklappen fan in pop-up tinte troch in Hang-Around; dat duorre amper 53 minuten en resultearre yn in slapstick-sêne dêr’t Charlie Chaplin jaloersk op wêze soe. Uteinlik ferlieten se yn strange formaasje, lykas it echte Easterske buorlju betsjut.

En is it in bytsje kâld? Dan plofte jo del by de houtkachel, sakje jo yn in noflike bank, omjûn troch oare motorriders en in protte ferhalen. Halleluja!

Mochten jo ûnferwachts stikken gean – wat fansels yn prinsipe noait bart op in Harley – dan is de wurkpleats folslein ynrjochte. Dit bewiist nochris dat de eigener in die-hard entûsjast is fan al dat metaal mei in motorblok dertuskenyn. Hy rydt sels in protte kilometers troch allerhanne waar. Ien kear besocht hy in stoeprâne fuort te krijen mei in âlde sydspan. Wûnderbaarlik wurke dat net, mar gelokkich bleau syn eigen holle yntakt. De motorfyts waard op it plak wer ta libben brocht en glânzget no wer as wie der neat bard.

Oh, en foardat wy it ferjitte, de twa topfroulju dy’t it plak draaiende hâlde, wurde neamd, leau it of net, Hinke en Hinke. Twa “bazen” dy’t har sûnder muoite staande hâlde yn dizze moderne (Woke) tiden en fansels sels motorfytsen ride. Ien fan harren, Hinke, is ek fereale op har Volkswagen Beetle. Der is ek in Volkswagen T2-bus dy’t mei de famylje kampearret.

In tintsje kultuer (om it allegear ôf te meitsjen). As echte motorfytser hoege jo gewoan in kuier te meitsjen nei it iepenloftmuseum De Spitkeet, op rinôfstân fan ‘e camping. Mochten jo ea in bedjerre bern (of folwoeksene) hearre kleien oer hoe ferskriklik dreech se it hawwe, dan witte jo krekt wêr’t jo se hinne stjoere moatte. In hiele nije wrâld iepenet him oer hoe’t it libben hjir yn ‘e feankoloanjes eartiids wie. ‘Libben’ is trouwens in grut wurd; it gie mear oer oerlibjen! De Spitkeet, https://despitkeet.nl

Gjin probleem, folgjend jier wer.