De NPO als nieuw unaniem politiek actiecomité

Het Songfestival is niet mijn ding, totaal niet. Zie een eerder Lettergieterstuk. Maar stel je voor, je bent ambtenaar op het Ministerie van Financiën en je hebt sterk het gevoel dat het belastingstelsel niet deugt. Dus leg je het werk neer, klimt op een zeepkist voor de tweede kamer en eist dat het voltallige kabinet de belastingheffing stopzet.

Klinkt vreemd? Welkom in de wondere wereld van het Hilversumse mediacircus, waar vierhonderd medewerkers van de met ons belastinggeld gefinancierde NPO schijnbaar hebben ontdekt dat hun echte functieomschrijving helemaal niet programma’s maken voor de Nederlandse kijker is, maar de mondiale geopolitiek dicteren vanaf een redactiebureau.

Het nieuwste hoofdpijndossier op het Media Park? Het Eurovisie Songfestival. Want wie heeft er nu VN-resoluties, diplomatieke onderhandelingen of internationale verdragen nodig als je vierhonderd Hilversumse redacteurs en programmamakers hebt?

In een vlammende brandbrief eisen deze vierhonderd “helden” van de publieke omroep dat de NPO de beslissing om mee te doen aan het Songfestival onmiddellijk terugdraait. De reden? Israël doet mee. Want iedereen weet natuurlijk dat de ultieme geopolitieke genadeslag aan het Midden-Oostenconflictenfront niet in Washington of Genève wordt uitgedeeld, maar ergens tussen een valse uithaal van een Oost-Europese act en een regen van glitters.

Sinds wanneer is de Publieke Omroep een Actiegroep? Het is verfrissend om te zien hoe snel de grens tussen neutrale verslaggeving en sturend activisme kan verdampen. Waar het publiek voorheen nog in de naïeve veronderstelling verkeerde dat een publieke omroep neutraal en objectief verslag hoort te doen van het wereldnieuws, blijkt de NPO in de praktijk een soort veredeld politiek actiecomité met een Hilversums postadres.

De nieuwe logica. Waarom afstandelijk rapporteren over geopolitiek als je met je eigen omroepgeld de internationale folklore-artiestenwedstrijd kunt boycotten? Het overgrote deel van de Nederlanders betaalt jaarlijks trouw belasting om programma’s te zien die informeren, amuseren of verbinden. In plaats daarvan krijgen we nu een lesje ethiek voorgesteld door een clubje omroepmedewerkers dat blijkbaar meent dat de NPO de moraalridder van de Westerse beschaving moet spelen.

Het roept toch wat prangende vragen op voor de doorsnee belastingbetaler toch? Inhoud tegenover activisme!

Is er op de redacties tegenwoordig nog wel tijd om programma’s te maken, of gaat de helft van de werkweek op aan het opstellen van politieke manifesten?

Selectieve verontwaardiging. Bepalen deze 400 medewerkers voortaan welke landen wél en niet voldoen aan de Hilversumse ethiekstandaarden voor cultuuruitwisseling? Kijkersbelang. En wanneer is het NPO-personeel vergeten dat ze werken voor dát publiek dat ze primair geacht worden te bedienen in al haar diversiteit aan meningen?

Het Songfestival is van oudsher een arena van kitsch, windmachines, opzichtige kleding en veel vals zingen. Maar als dit de nieuwe koers wordt, kunnen we het Journaal binnenkort waarschijnlijk inruilen voor een dagelijkse opinie uur of is dit al een beetje zo? Eigenlijk was dit de laatste jaren wel duidelijk.

Veel plezier met kijken. Zolang de werknemers van de NPO het goedgekeurd hebben natuurlijk.