De sjouwende poetsers.

Het beloofde een normale kampeervakantie te worden, totdat de buren arriveerden. Een sympathiek Belgisch echtpaar draaide met hun Toyota RAV4 Hybrid met caravan ons gezichtsveld binnen, getooid met de stoïcijnse blik van een logistiek team dat zojuist een volledige verhuizing over drie landsgrenzen heeft volbracht.

Thuis in Vlaanderen had zich een opmerkelijk besluitvormingsproces voltrokken. Waar de gemiddelde mens twijfelt over een extra paar sokken, stelde dit echtpaar zichzelf slechts één vraag, Wat nemen we níét mee? Het antwoord was blijkbaar, niks.

Het absolute middelpunt van de expeditie werd gevormd bij de koeling. De standaard ingebouwde caravankoelkast werd namelijk niet toereikend geacht. Nee, er reisden twee kolossale losse koelkasten mee, aangevuld met een speciale autokoelkast voor onderweg. Vier koelinstallaties in totaal voor twee personen. Met een stroomverbruik waar een klein bedrijf u tegen zegt, transformeerde ze hun plekje op het grasveld binnen een uur tot het koudeketen-distributiecentrum van de regio maar slechts voor twee personen

Vervolgens werd de voortent uitgeladen. Voortent is overigens een eufemisme, het leek meer op een opblaasbare evenementenhal. Hierin werd een complete buitenkeuken geïnstalleerd met een kookplaat waar je een gemiddeld trouwfeest op kunt cateren. En omdat kleding natuurlijk niet in een suffe reistas mag blijven zitten, verrezen er twee metershoge uitvouwbare kledingkasten op het grondzeil.

Aan zitcomfort zou het de Zuiderburen evenmin ontbreken. Er verrees een royale eettafel met vier stoelen voor ónder de overkapping, aangevuld met nóg eens vier reservestoelen voor als de zon draaide en men buiten de overkapping wilde zitten. Een extra opklaptafel maakte het serviesopstelterrein compleet, geflankeerd door een strak gelid van minstens acht gigantische klapkratten voor de nodige prullaria.

Na dagen intensief verblijf brak de dag van de grote terugtocht aan. Waar een normaal mens zijn spullen na een paar weken ontspanning ontspannen in de kofferbak gooit, begon hier een militaire schoonmaakoperatie die de gemiddelde intensive-careafdeling doet verbleken. De voortent en elk individueel klapstoeltje werden niet zomaar afgeveegd; elk naadje, elk hoekje en elk gaatje werd minutieus te lijf gegaan met sopdoeken en zachte tandenborstels.

Bij een goedgeorganiseerd praatje over het hekwerk bleek de rekensom van hun vakantie pas écht een meesterwerk van logistieke passie: Heenreis 3 dagen. Opbouwen en inrichten 2 volledige dagen zweten. Echte vakantie 11 dagen. Schoonmaken en afbreken 2 volledige dagen boenen. Terugreis 3 dagen. Van de drie weken verlof waren ze dus een volle tien dagen bezig met verhuizen, transport en het polijsten van haringen.

Wanneer je de wagen ten slotte klaar zag staan voor vertrek, kon je niet anders dan diepe bewondering voelen. De Toyota RAV4 Hybrid lag gevaarlijk diep in de veren, volgestouwd tot aan het dak met koelkasten, kasten en keukens, terwijl de caravan erachter zuchtte onder een gewicht dat de zwaartekracht tartte. Het werd nog even spannend. Gaat de achterklep dicht. De kwaliteit van de RAV4 hielp. De sterke deur drukte de boel een beetje in elkaar en klaar. Mevrouw zat er vorstelijk en onverstoorbaar naast op de bijrijdersstoel.

Het is dat er een Japans embleem op de grille staat, want anders zou je zweren dat die wagen op puur Belgisch optimisme reed. Een uitzicht om inderdaad nooit meer te vergeten!