Bloot wandelen.

Een warm briesje snijdt de laatste stof los, geen naden, geen labels, alleen de blote huid die de lucht ontmoet.

De kleding valt als een oud idee op de grond. Geen harnas meer tegen het oordeel van de stad, geen keurslijf van pasvorm en kleur.

Hier is de zon een directe deken. Het gras kietelt de voetzolen, onbewerkt en ruw, zoals de aarde altijd al was.

Het water breekt rond het lichaam zonder barrière van textiel. Koud eerst, dan vloeibaar licht, een rimpeling die precies past.

Geen lagen om te beschermen, geen spullen om mee te wegen. Slechts adem, spieren, en de stille logica van de natuur.