De Boycot.

Het begon allemaal met een nobel, moreel verheven idee in een kantoor met klimaatbeheersing ver van het Midden-Oosten. Het plan: we weren simpelweg alle producten uit de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Geen doosje dadels, geen druif, en absoluut geen SodaStream-apparaat uit de bezette gebieden mag onze gewetensvolle westerse winkelmandjes nog bevuilen.

Maar al snel stuitte men op een historisch bureaucratisch doolhof. Want hoe weet de Douane in Rotterdam of een dadel geplukt is op een “foute” heuveltop, of driehonderd meter verderop op een “goede” heuveltop?

Daarvoor werd de Super-Ethiek-Controleraad voor Postcodes en Bomen in het leven geroepen.

In het veld zorgde dat voor krankzinnige tafereeltjes. Zwaarbewapende controleurs met vergrootglazen inspecteerden de wortel gestelde oriëntatie van paprika’s. Speciale ambtenaren traceerden de gps-coördinaten van individuele olijven. Was een tomaat ingepakt in een fabriek vlak bij Ariel, maar doorgestuurd via een distributiecentrum in Tel Aviv om het label Product of Israël te krijgen? Fraude! Omleiding! Halt! Er kwamen satellieten, drones en een leger aan formuliereninvullers aan te pas om de zuiverheid van onze salade te garanderen. Een bureaucratisch apparaat waar zelfs de Sovjet-Unie een puntje aan kon zuigen.

Ondertussen, in de kas op de Westbank, stond Ahmed. Ahmed is een Palestijnse landbouwer. Of nou ja, híj plukte de trossen druiven en sjouwde de kratten voor de Israëlische boerderij op het terrein naast zijn dorp. Het was fysiek zwaar werk, maar het betaalde tenminste de huur en de luiers van zijn kinderen.

Toen Ahmed op een ochtend op zijn werk kwam, zat de poort op slot. Sorry Ahmed, zei de manager. Het Westen wil onze druiven niet meer kopen. Uit solidariteit met jouw volk. Dus we moeten de kas sluiten. Ahmed krabde op zijn hoofd. Wacht… dus om mij te helpen tegen de bezetting, zorgen jullie ervoor dat ik nu geen inkomen meer heb. Precies! Het is een overwinning voor de mensenrechten. Je bent nu formeel bevrijd van je arbeid exploitatiedilemma. Maar hoe koop ik nu eten? Met morele superioriteit, Ahmed! Dat is in Europa momenteel heel veel waard.

Gelukkig bleek de wereld economisch verrassend inventief. Terwijl de westerse Douane met rode pennen postcodes zat te doorstrepen, stonden andere landen al klaar. Drie kilometer verderop reed een vrachtwagen met exact dezelfde verboden dadels gewoon naar de haven om te worden verscheept naar India, China en de Golfstaten. De rest van de wereld maalde er immers niet om waar een dadel zijn zonlicht had opgevangen, zolang hij maar zoet was.

De balans van deze diplomatieke meesterzet. De producenten verkochten hun spullen simpelweg aan de overburen. De consument in Europa betaalt drie euro extra per kilo voor gecertificeerde ethische avocado’s. Er zijn 400 nieuwe ambtenaren aangenomen om etiketten te scannen. En Ahmed? Ahmed zit even thuis zonder werk te kijken naar het nieuws, waar een westerse politicus trots uitlegt hoe dit importverbod de lokale bevolking eindelijk een hart onder de riem steekt. Maar dank zij realistische landen komt er weer werk aan.