De Haagse dwangpomp

Het is weer feest op het Binnenhof. Of nou ja, feest? Het voelt eerder alsof je op een verjaardag bent beland waar het gezelschap zojuist unaniem heeft besloten om de gezellige borrelnoten te vervangen door een collectieve verplichting tot duurzaam stoken. En de burger kijkt er vanuit zijn tochtige rijtjeshuis naar met de hand voor de ogen en vraagt zich in gemoedsrust af, zijn ze daar in Den Haag nou helemaal gek geworden?

Voor de mensen die de afgelopen week niet op de publieke tribune zaten, het kabinet is vastberaden om vanaf 2029 een warmtepomp te verplichten wanneer de oude cv-ketel de geest geeft. Maar zodra de Tweede Kamer voorzichtig vraagt of dat grapje voor Jan met de pet wel enigszins rendabel is blijft het angstig stil. Het antwoord is eigenlijk, geen idee, maar we denderen gewoon lekker door!

Minister Elanor Boekholt-O’Sullivan van de antidemocratische partij D66 bestuurt deze denderende dwangpomptrein alsof ze nog steeds als commandant op de vliegbasis staat. Haarscherpe orders, nul ruimte voor muiterij. Dat een grote meerderheid van de Kamer het coalitieakkoord helemaal niet ondertekend heeft?

Het staat gewoon in het coalitieakkoord en dat voer ik uit, klinkt het stellig vanuit het ministerie. De Kamer mag wat de minister betreft hoogstens meepraten over hoe we de dwangpomp in de kruipruimte gaan wurmen maar niet óf we dat doen. Ik zoek draagvlak, wat er tot nu toe niet is om dit te gaan doen, maar we gaan het wel doen.

Dat is natuurlijk de overtreffende trap van Haagse logica, ik zoek uw enthousiasme voor mijn besluit dat toch al vaststaat. Het heeft de charme van een tandarts die zegt, ik zoek draagvlak om deze kies er zónder verdoving uit te trekken, maar trekken ga ik hem! Laten we voorstellen dat we de term “Kamerdebat” afschaffen en vervangen door “instructiemoment”. Dat scheelt een hoop nodeloos gepraat over haalbaarheid en betaalbaarheid. Deze minister is dat gewend.

Zelfs de linkse oppositie normaal gesproken toch de grootste supporter van alles wat groen en elektrisch is krabt zich achter de oren. De subsidiepotjes zijn gevuld tot 2030, maar wie na die tijd een warmtepomp moet aanschaffen, koopt feitelijk een kat in de zak op afbetaling. Is er na 2030 nog geld? Dat horen we volgend jaar of het jaar daarna wel een keer bij de voorjaarsnota. Tot die tijd moeten we het doen met de Haagse belofte dat het heus wel goed komt. En als de burger iets geleerd heeft van Haagse beloftes, is het dat je die helaas niet kunt gebruiken om je woonkamer mee te verwarmen.

Ondertussen zit de gewone burger thuis op de bank. De inflatie tiert welig, de boodschappen zijn onbetaalbaar, en in de tuin staat straks een zoemende, blazende kast die het budget van een gezinsvakantie heeft gekost. Want laten we eerlijk zijn: warmtepompen deugen op papier fantastisch, maar in de praktijk klinken ze in de winter als een opstijgende helikopter en leveren ze soms het behaaglijke klimaat van een lauwe septemberochtend.

Ondertussen zit de gewone burger thuis op de bank. De inflatie tiert welig, de boodschappen zijn onbetaalbaar, en in de tuin staat straks een zoemende, blazende kast die het budget van een lauwe septemberochtend.

Het kabinet rijdt stug door op de stoomlocomotief van het coalitieakkoord. De Kamer wrijft zich de ogen uit en vraagt zich af wat hun functie nog is!!!! De burger trekt voor de zekerheid maar een extra dikke trui én een gehoorbeschermer aan. Als dit de manier is waarop we draagvlak creëren voor de energietransitie kunnen we binnenkort ook een verplichting verwachten om unaniem hoera te roepen bij de belastingaangifte. Den Haag draaft door, maar de gewone Nederlander denkt maar één ding laat die cv-ketel het nog maar héél lang uithouden. Mijn trui hangt alvast op de verwarming.