De bejaarde Puchrebel versus het Haagsch Formulierenleger

Wat een magistraal land. Wat een verblindend staaltje bestuurlijke genialiteit.

Stel je voor: je bent de zeventig ruimschoots gepasseerd en je krijgt een roekeloze inval. Je wilt een nostalgisch ommetje maken op je trouwe Puch uit 1966. Gewoon, even de geur van tweetaktolie en de schijn van vrijheid opsnuiven. Maar ho stop, halt, levensgevaarlijke zware crimineel! Niet zomaar die eencilinder aanslingeren!

Eerst even op de knieën richting de ambtelijke goden in Den Haag voor de Grote Gecombineerde Fijnstof- en Vreugde-Ontheffing. Want laten we eerlijk zijn: een ronkend brommertje uit de vorige eeuw is volgens de huidige regelgeving een acuut gevaar voor de wereldvrede en het vliegverkeer boven Schiphol. Geen stempel van de Waardeloze-Spullen-Inspectie op je formulierenformulier? Jammer dan, direct in de boeien, afvoeren naar Vught en de Puch in de shredder!

En dan de absolute kroon op het beleid: de overheid die een tachtiger op een Puch op één lijn stelt met de moderne fatbiker. Zeg, gaat het daar op het ministerie wel helemaal goed onder de ergonomisch verantwoorde bureaulampen? Dat is niet zomaar een vergelijking, dat is een architectonische ambtelijke dwaling van intergalactische proporties.

Laten we het ambtelijke geheugen even opfrissen voor het geval de excelsheets het niet meer trekken:

De Puch-rijder (Jaren ’60 & ’70), een wandelend symbool van geweldloos verzet. Gehuld in een synthetisch nepbontje, een Levi’s 501 die zó strak om de lenden zit dat de bloedsomloop naar de hersenen al veertig jaar stilstaat, en een coupe ‘vrije meeuw in de storm’. Onder het motto ‘Love, peace & bloemmetjes’ tuft hij zo bedeesd door het landschap dat hij regelmatig wordt voorbijgestoken door een slak met haast.

De Fatbiker (Anno nu), een veertienjarige kamikazepiloot met de verstandelijke vermogens van een doorgeslagen magnetron. Zonder helm, met 45 kilometer per uur over het trottoir, zigzaggend tussen bejaarden met rollators door, terwijl hij op TikTok live zijn eigen maatschappelijke ondergang streamt.

Maar in Den Haag is de visie kraakhelder. Een opgeschoten puber die op een illegaal opgevoerde elektrische tank met mach-1 door de winkelstraat rast? Prachtig! Duurzaam! Toekomstbestendig! Geef die jongen een subsidie!

Maar een pensionado die op zaterdagochtend met 22 kilometer per uur naar de bakker tuft op z’n erfgoed? PAPPIEREN LAAT ZIEN! Waar is de milieuzone-pas?! Waar is de emissietest?! Halt, anders schieten we!

Godzijdank waakt de overheid zo streng over ons. Stel je voor dat een mens op leeftijd zomaar ongestraft en stempelloos van z’n zaterdag zou genieten. Dat moeten we in dit land natuurlijk niet willen met z’n allen.