Dilan Yeşilgöz wil oorlog?

Het zat Dilan Yeşilgöz allemaal niet mee. Na het roemruchte tijdperk van Mark Rutte de man die zelfs de ondergang van Pompeï nog als een prachtige kans voor de lokale woningmarkt had weten te verkopen erfde Dilan het leiderschap van de VVD. En waar Rutte minstens veertien jaar lang op rubberen zolen door de polder schaatste, besloot Dilan vol voor de confrontatie te gaan.

​In de media ging het de afgelopen dagen namelijk nergens anders meer over. Dilan schoof in de Tweede Kamer de ambtelijke voorzichtigheid ter zijde en verklaarde boud dat Rusland niet langer de agressor, maar onze vijand is.

​In het Kremlin schoten de analisten direct in een stuip. Poetin zou naar verluidt zijn thee hebben laten vallen, terwijl de Russische ambassade spoedpersberichten uitstuurde dat de Nederlandse minister een gewapend conflict zat uit te lokken. Satirische media zoals Nieuwspaal noteerden al grappend dat Russische burgers spontaan hun vluchttassen stonden in te pakken uit angst voor Dilan, terwijl duiders op tv over elkaar heen buitelden om de oorlogsretoriek te analyseren.

​En het Nederlandse volk? Dat reageerde precies zoals een nuchter handelsvolk reageert wanneer de politiek met spierballen begint te rollen. De gemiddelde Nederlander moet inderdaad absoluut niets hebben van Vladimir Poetin die staat stevig te boek als een gevaarlijke autocraat. Maar de gewone Rus? Tja, daar hebben de meesten eigenlijk weinig tegen. Dat zijn immers ook maar mensen die liever gewoon wodka drinken en hopen dat hun gasleidingen heel blijven.

​Op de reactiepagina’s onder nieuwsartikelen ontplofte het dan ook van de sneren. Dilan noemt Rusland onze vijand? Spreek voor jezelf, meid! Wij hebben helemaal geen zin in jouw Derde Wereldoorlog, we hebben al moeite genoeg met de energierekening!

​Ondertussen stoomde het stellig in Veghel, waar Dilan een zaal vol diep geïrriteerde VVD-leden toegesproken had. Want de eigen achterban was al tijden briesend. Niet alleen vanwege de duikvlucht in de peilingen, maar ook vanwege de politieke spagaat rond samenwerking met PRO en het slepende dossier rond de vermogensbelasting in Box 3.

​Toen Dilan na de roerige bijeenkomst voor de camera van de NOS verscheen en koelbloedig verklaarde dat ze gewoon weer lijsttrekker wordt, schoot de achterban pas echt in de stress. Kranten zoals De Telegraaf zagen het met lede ogen aan en vroegen zich hardop af of ze de VVDkiezer niet finaal aan het kwijtraken was.

​Dilan liet zich er echter niet door van de wijs brengen. Geconfronteerd met boze partijleden, een klagende media, een zuchtend volk én een geprikkeld Kremlin, noemde ze de kritiek simpelweg van alle tijden. Want als er één ding is waar de VVD echt goed in is geworden, is het, het negeren van de storm tot het congres van november al hopen de leden stiekem dat Dilan niet eigenhandig de tanks richting Moskou stuurt voordat de contributie is geïnd.