Gerard vertrekt bij de Toppers, einde van een tijdperk.

Het is officieel groot nieuws in showbizzland waar de gemiddelde krantenlezer spontaan een hartverzakking krijgt, Gerard Joling verlaat De Toppers. Geen glitterpak meer in de Arena, geen gezamenlijk meeblerren met René Froger, en bovenal geen backstage geruzie meer waar de gemiddelde soapregisseur acuut een driedubbele bypass van krijgt.

“Als rechtgeaarde fan” van Gerard, want wie houdt er nou niet van een man die zijn hart op de tong heeft, zingt alsof zijn leven ervan af hangt, en zich kleedt alsof de Kerstman en Liberace samen een wilde nacht hebben gehad slaat dit nieuws natuurlijk in als een bom.

Een grote Arena-Cultuurshok was het voor mij die ene keer dat ik zelf dat dat stadion stond. Eén keer ben ik geweest en meer dan verdwaasd heb ik toen om mij heen stan kijken naar de kolkende paars- witte massa.

Aan de ene kant had je René Froger die bij het zingen enorme bewegingen maakt om de woorden eruit te slingeren of keek hij diep gebukt naar monitor voor de teksten. Aan de andere kant stond Jeroen van der Boom, en het moet gezegd, die vent kan verdomme zingen en piano spelen. Dat was dan wel weer een meevaller in de kakofonie van glitters en confetti.

Maar geef toe, het geheel had meer weg van een uit de kluiten gewassen bruiloftsfeest van een achterneef in een te kleine feesttent, vermenigvuldigd met een factor duizend. Voor tienduizenden andere feestgangers was het dé topper van het jaar, maar voor mij gold na afloop maar één conclusie, nooit meer doen.

En geef Gerard eens ongelijk dat hij de brui eraan geeft. Want wat zagen we in zijn Life-soap? Alles, maar dan ook alles liet hij van zichzelf zien. Van zijn ochtendhumeur tot de diepste krochten van zijn kleedkamer. Als Gerard ergens ontevreden over is, dan ligt het er niet duim maar mijlenlang dik bovenop. Geen diplomatiek gedoe met we gaan in alle rust evalueren, maar gewoon, nou, schat, dit trek ik dus echt niet meer hè!

Die backstage redenen waar hij nu mee weglopen zijn natuurlijk smullen geblazen voor de liefhebber in RTL Boulevard en het blad Privé. Je ziet het zo voor je. Getergd gesteggel over wie de grootste glitterrevers op zijn colbert krijgt. Ruzie om de beste parkeerplek voor de visagie wagen. Discussies of er nou wel of geen rosé van tweehonderd euro de man achter de schermen mag staan.

Zonder de ultieme smaakmaker Gerard is zo’n Toppers-concert natuurlijk niks meer dan een stel keurige heren in glitterpakken die op automatische piloot hun hits en covers afwerken. Geen zelfspot, geen goudomrande sneeren naar elkaar, en vooral geen levensgrote persoonlijkheid die de boel eigenhandig optilt.

Gerard kerel, groot gelijk heb je. Laat ze lekker stikken in hun confetti en hun meezingmedleys. Wij blijven gewoon trouw naar je luisteren, genieten van je ongefilterde meningen (ook bi V.I.) en weten dat je binnenkort gewoon je eigen solo-feestje bouwt in AHOY. Want één ding is zeker, zonder Joling is de koek bij de Toppers definitief op.