Kati Piri. Terug naar 24 september 2026.

Het was een stralende, deugdzame dinsdag in Den Haag. De zon scheen op het Binnenhof alsof Onze Lieve Heer zélf zich snel had aangesloten bij de beweging voor inclusie. In het parlementaire hoofdkwartier van Progressief Nederland heerste een opgewonden sfeer. Kati Piri nipte tevreden aan haar havermelk cappuccino en keek op de klok. Tijd om het hart van de democratie weer eens flink te laten kloppen!

Want wat ontbrak er nou echt aan ons democratische bestel? Precies: een warm, menselijk dialoog met de zoon van een tot vijfmaal levenslang veroordeelde terrorist. En ineens was daar het  echte politieke meesterwerk van de week  uit de koker van Kati Piri. Om haar dossier internationale rechtvaardigheid nog wat extra glans te geven, besloot ze dat het hoog tijd was voor een verbindend gebaar in de Tweede Kamer. Wat geeft een parlementair debat immers meer diepgang dan een inspirerende gastspreker?

​Na lang beraad binnen Progressief  Nederland viel de keuze op Arab Barghouti de zoon van een vijf maal levenslang veroordeelde massamoordenaar Marwan Barghouti. Iedereen verdient immers een podium fluisterde Kati glunderend voor de spiegel terwijl ze haar badge mensenrechten & sfeer opspeldde. Dat de gast die zijn vader via Nederland vrij wil krijgen en zijn vader ziet als een absolute held in een seriemoordenaars rolmodel, was natuurlijk slechts een kwestie van culturele nuances en een vleugje perspectief. Wie waren wij immers om te oordelen? Oordelen is per slot van rekening ontzettend uitsluitend.

Bij de beveiligingspoortjes van de Tweede Kamer verliep de ontvangst vlekkeloos. Waar een gemiddelde Nederlandse burger al z’n sleutels, riem en een doosje pepermuntjes moet inleveren om een rondleiding van tien minuten te krijgen, werd de eregast van het gewapend geweld met een vorstelijke buiging verwelkomd.

Welkom in de tempel van onze tolerantie! Riep een voltallige delegatie van progressieve verontwaardigingsexperts. Kom binnen, ontspan, en vertel ons vooral uitgebreid waarom de rechtsstaat eigenlijk erg onderdrukkend is als hij terroristen opsluit.

Natuurlijk liet de vaderlandse media deze sensationele triomf van morele superioriteit niet ongemoeid. De redactie van de NPO schakelde direct over naar een Breaking News-uitzending live vanuit de wandelgangen. Met een blik vol doordringende empathie vroeg de verslaggever aan de gast,  vertel eens, hoe voelt het nou voor jou als kind om geconfronteerd te worden met de bureaucratische kou van een westerse rechtbank? Moet het niet vreselijk zijn dat jouw vaders moorddadige activisme zo onbegrepen blijft door de bekrompen bevolking?

In de Talkshows op de NPO zaten de tafelgasten al snel met een brok in de keel. Een bekende antropoloog legde aan tafel haarfijn uit dat terrorisme ten diepste ook maar gewoon een participatievorm is. Het is een kreet om aandacht. Als we deze mensen niet uitnodigen in het parlement, hoe kunnen we ze dan ooit mee laten doen aan de energietransitie? De hele tafel knikte ernstig. Met een havermelk-beker werd hevig geproost.

Ondertussen rolde de krantenkoppen over elkaar heen. De Volkskrant kopte met een prachtige, diepgravende achtergrond. Wapenhandelaars en bommenmakers zijn zij niet eigenlijk de échte verbinder van deze tijd? En NRC wijdde een vier pagina’s tellend essay over de esthetica van geweld versus het benauwde idee van wetten handhaven.

Natuurlijk klonk er vanuit de hoek van de onderbuik en het populisme wat flauw gemompel. Iets over slachtoffers, veiligheid en de waarde van de rechtsstaat. Maar Kati Piri zwaaide de kritiek met een elegante handbeweging af.

Zij begrijpen de complexiteit niet, legde ze uit aan de journalisten die haar dankbaar noteerden. Echte democratie betekent dat je de rode loper uitrolt voor iedereen die onze principes haat. Als je alleen mensen binnenlaat die zich aan de wet houden, creëer je immers een echoput. Dat is pas gevaarlijk.

En zo werd de dag afgesloten met een inspirerende netwerkborrel in de wandelgangen van de Kamer. Onder het genot van een duurzame veganistische bitterbal werd er gezellig nagepraat over hoe prachtig open ons land toch is. Een geslaagde actie voor de progressieve zaak. Het parlement was weer een stukje inclusiever geworden, en de media hadden weer een avond lang kunnen smullen van een adembenemend staaltje morele zelfpijperij.