Koloniaal en het Koninklijk huis 5 okt 26

Het Koninklijk Huis dat diep door het stof gaat voor het koloniale verleden? Prachtig natuurlijk. Koning Willem-Alexander die met een peinzende blik naar een eeuwenoud schilderij staart en prevelt, Goh, wisten wij veel dat al die specerijen en goudstukken niet zomaar spontaan in onze kluis waren gewaaid.

Maar als we dan tóch de archieven afstoffen en de koninklijke excuseskaravaan op stoom trekken, wanneer is het eigenlijk klaar?

Als we de geschiedenisboekjes uitspitten om te zien waar onze voorouders de mist in zijn gegaan, heeft Willem-Alexander er namelijk een dagtaak bij. Sterker nog, als de Koning écht de rol van nationaal excuus kanon op zich wil nemen, heeft hij een opzegtermijn van nul uur nodig voor zijn nevenfuncties als piloot en lintjesknip-expert.

Want laten we eerlijk zijn, Tibet is bezet, de Oeigoeren zitten vast in heropvoedingskampen terwijl wij tevreden onze online winkelmandjes vullen met spotgoedkope Chinese gadgets, Soedan staat in de fik, en in Turkije draait de deur van de gevangenis sneller voor oppositiepolitici dan een draaideur bij de Bijenkorf. Maar hé, het is eeuwen geleden, ik maak me drukker om de toekomst. Een verfrissend nuchter geluid, tenzij je natuurlijk het koninklijk Huis bent en dringend op zoek bent naar een nieuw historisch dossier om met een stalen gezicht spijt over te betuigen.

Dus, lieve Majesteit, als de excuses voor het verleden dan eindelijk zijn afgevinkt, wat dacht u van een diepe buiging voor het heden?

Laten meedoen aan een grondig onderzoek naar de moderne slavernij. Want terwijl we met een milieuvriendelijke glimlach in onze elektrische auto’s stappen, graven kinderen in Congo met hun blote handen naar kobalt voor onze accu’s. En terwijl we trots een T-shirt van vier euro aantrekken zweten textielarbeiders zich een ongeluk in giftige dampen.

Wellicht kunnen we díé mensen alvast zwaar onze excuses aanbieden? Scheelt weer een paar honderd jaar wachten! Nog beter stap op.