Minituintjes.

Het begon allemaal met die ene doordeweekse woensdag bij de Lidl. Bij het afrekenen van een pak melk en een pak stroopwafels kreeg je het in je handen geduwd, de zegels voor het minituintje. Een microscopisch plastic bakje van hooguit 10 centimeter breed, gefabriceerd van hoop ik dan maar gerecycled plastic. Met de naïeve moed van een doorgewinterde hovenier nam je het ding mee naar huis. Hilarisch voor een volwassen mens, maar vol goede moed zette je het bakje op de vensterbank.

Wat volgt is een botanische komedie van dramatische proporties.

De boerenkool utopie

Het zakje belooft een prachtige boerenkool. Er zitten vijftig zaadjes in. Vijftig! In een bakje van 10 centimeter is dat geen volkstuintje, dat is een microbiologische klusterbom. Op zakje staat maar de helft te gebruiken maar geachte Lidl het is een wintergroente! Zodra die zaadjes water voelen, ontstaat er een uitdijende groene massa die in de verste verte nooit meer in dat bakje gaat passen. Wil degene die ooit een volgroeide bloemkool van 2,5 centimeter heeft gegeten zich nu melden bij de kassa? Een bloemkool heeft het formaat van een bowlingbal, maar in dit Lidluniversum moet hij blijkbaar opgroeien in een potje dat kleiner is dan een borrelglas.

De tuinkers in de Mini

De tuinkers doet het tenminste nog. Maar tegen welke prijs? Als die sprietjes konden praten, schreeuwden ze om hulp. Binnen drie dagen ontkiemt het hele spul tegelijk. Het gevoel dat die tuinkersplantjes moeten hebben, laat zich het best vergelijken met met 50 volwassen kerels tegelijk in een klassieke Mini Cooper gepropt worden. En dan moet de ramen nog dicht. Hey, schuif eens op, je blad zit in mijn oog!

De kolossale basilicum

Naast die opgedroogde tuinkersmassa staat de Basilicum. De basilicum kijkt vol medelijden naar zijn buren. Onder de grond valt het voor hem nog wel mee, hij heeft niet zo’n gigantisch wortelstelsel als de boerenkool, dus onder in de pot is er geen direct probleem. Maar éven boven de grond ontstaat het echte drama. De bladeren van de basilicum worden namelijk wel honderd keer zo groot als die van de tuinkers! Het resultaat? Twee uit de kluiten gewassen basilicumbladeren ontvouwen zich trots en trekken meteen een totale zonsverduistering over de rest van het minituintje. De blaadjes zelf hangen klem tussen de randen van het 10cm bakje, vouwen dubbel als beschadigde paraplu’s en verstikken ondertussen alles wat eronder probeert te ademen.

Het radijzenkerkhof

Op de verpakking van de radijsjes staat doodleuk dat je ze 5 centimeter uit elkaar moet zaaien. In een bakje van 10 centimeter betekent dat: rekenkundig gezien is er na exact één week fysiek ruimte voor welgeteld twee radijzen. De overige veertien zaadjes die gezellig meekwamen, kijken elkaar aan en weten hoe laat het is. Voor hen geen frisse salade, maar een langzame, claustrofobische dood in de potgrond.

De eenzame held, Billie Biet.

Uiteindelijk is er maar één held die deze groentegerichte dystopie overleeft, Billie Biet. Billie is ook de enige die van de marketingafdeling een naam heeft gekregen, puur om het menselijk leed wat schattiger te maken. Terwijl onder de schamele 2 centimeter grond het overvolle groeiende zich afspeelt en de wortels vechten om elke molecule water, zetten Billie’s vrolijke rode blaadjes door. Billie kijkt vanaf de vensterbank naar buiten, bungelend op het randje van het plastic bakje, en redt het net.

De Paksoi laat ik maar even rustig groeien. Bijn halve meter lang in een lichtgewicht bakje van 10 cm. Oja, de helft van de vijftig zaadjes wel uistrooien in dat bakje. Woontorens van honderd verdiepingen op 10cm van elkaar. Ik hoop dat vensterbank sterk genoeg is.

Opbrengst van vier weken intensieve zorg, dagelijks sproeien en emotionele steun? Een halve hap tuinkers en een bloemkooltje op de grootte van een speldenknop. Maar hé, de ervaring was onbetaalbaar. Dank aan Lidl.