Een vertrouwde warmte sluit de wereld buiten.

Geen kleding, geen pantser,

alleen de pure ruis van warmte

op gloeiend steen.

Hier valt alles van je af.

Geen titels, geen schermpjes,

geen haast om ergens te zijn.

Enkel de eerlijke warmte

die langzaam onder je huid kruipt

en de dag uit je spieren wast.

Druppels zoeken hun eigen weg naar beneden,

sporen van spanning die smelten op het hout.

Er is geen oordeel in de stilte,

slechts het ritme van een diepe ademhaling

en het zachte kraken van het abachihout.

Bloot aan de hitte,

strak getrokken door die hitte,

tot dat de koude douche je wakker schudt

en je weer helemaal samenvalt

met wie je bent.