Ach, wat een prachtige bestuurlijke logica hebben we toch in dit land.

Stel je eens voor, je wilt een knus eetcafé beginnen. Je droomt van ambachtelijke gehaktballen en een goed getapt vaasje. Maar wacht eens even! Voor je ook maar één bierviltje op tafel mag leggen, treedt de voltallige overheidssupermacht in werking. Een Bibob onderzoek dat zo diep graaft dat ze zelfs controleren of je overgrootmoeder in 1962 wel netjes haar parkeergeld heeft betaald. Maanden, nee jaren, zit je in een administratieve wurggreep. Want stel je voor dat er ergens een niet-geregistreerd doosje bitterballen rondzwerft. Een regelrecht gevaar voor de nationale veiligheid!

En dan kijken we even met een schuin oog naar de zorgsector. Goedendag, overheid! Ik wil graag kwetsbare patiënten gaan verzorgen. Geen ervaring, geen screening, geen achtergrondcheck, maar ik heb wel een erg grote zak gekocht om geld in te stoppen. Klinkt fantastisch! roept de overheid enthousiast. Hier is 10 miljard euro aan belastinggeld. Ga lekker je gang, we kijken absoluut niet mee. Veel plezier met de nieuwe Maserati!

Het is bijna kunstzinnig hoe doordacht onze prioriteiten zijn verdeeld. De lokale kroegbaas die een terrasstoel twee centimeter te ver naar links zet, krijgt binnen tien minuten een BOA op zijn dak met een boete ter grootte van zijn maandomzet. Maar een zorgaanbieder die op papier honderd mensen verzorgt vanuit een bezemkast? Geen vuiltje aan de lucht, zolang het factuurtje maar klopt.

Dus, beste overheid, een bescheiden voorstel: laten we de rollen voor de verandering eens omdraaien. Laat die horecaondernemers gewoon lekker hun bier tappen en hun biefstukjes bakken zonder dat ze drie ordners aan vergunningen moeten inleveren. En stuur al die oplettende inspecteurs, vergunningverleners en doorgewinterde speurneuzen asjeblieft door naar de zorgsector. Want als we de controleurs van de horeca op de zorg fraudestoppers zetten, is die 10 miljard euro voor het weekend nog terugverdiend én heeft de kroegbaas eindelijk tijd om bier te tappen.