Op een mistige dinsdagochtend werd Mona wakker met een belangrijke vraag: “Waar ben ik eigenlijk vóór vandaag?” Ze pakte een notitieblok en schreef bovenaan: Standpunten van vandaag.

• Rechts?
• Links?
• Misschien.
• Even koffie halen.

Na de koffie besloot ze dat het tijd was voor duidelijkheid. Ze liep naar een politiek kompas, draaide er drie rondjes omheen en kwam uit op een compleet nieuwe richting: schuin vooruit met een lichte bocht naar achteren. Journalisten vroegen “Mevrouw Keijzer, bent u rechts?” “Dat hangt ervan af.”

• “Links dan?” “Soms.”
• “Centrum?””Op feestdagen.”
• “Misschien toch CDA?” Daar dacht ze even over na.
• “Dat klinkt bekend. Heb ik daar niet ooit iets mee gedaan?”

Vervolgens presenteerde ze haar nieuwe politieke koers: het Dynamische Midden. Een revolutionair systeem waarbij een standpunt pas wordt gekozen nadat iedereen er ruzie over heeft gemaakt.

Bij elk debat had Mona dezelfde strategie:

1. Luisteren.
2. Knikken.
3. Nog eens knikken.
4. Een mening uitspreken.
5. Zichzelf verbaasd aankijken.
6. Een iets andere mening uitspreken.

Politieke tegenstanders werden er gek van. “Waar staat ze nu eigenlijk voor?” Niemand wist het. Zelfs haar navigatiesysteem gaf op een gegeven moment de melding: “Bestemming onbekend. Bestuurder lijkt ook geen idee te hebben.”

Op een dag organiseerde ze een persconferentie om eindelijk volledige duidelijkheid te geven. De zaal zat vol spanning. Mensen, begon Mona plechtig, na lang nadenken kan ik zeggen dat ik niet links ben, niet rechts ben, niet helemaal in het midden zit, maar ook niet buiten het midden.

De zaal bleef stil. Een journalist stak zijn hand op. “Wat betekent dat precies?” Mona glimlachte dat gaan we samen ontdekken in “Project 2029. En daarmee eindigde de persconferentie precies zoals haar politieke koers: met veel woorden, een glimlach, en een lichte verdenking dat zelfs de hoofdpersoon niet helemaal wist hoe ze daar terecht was gekomen.