Op een mistige dinsdagochtend werd Mona wakker met een belangrijke vraag: “Waar ben ik eigenlijk vóór vandaag, en bij welke partij hoor ik eigenlijk?” Ze pakte een notitieblok en schreef bovenaan:

Standpunten van vandaag:

• Rechts? Alleen op TV bij Op1, WNL of Buitenhof.
• Links? Als de stikstofregels het toelaten.
• Streng op migratie? Jazeker, aan de talkshowtafels en in felle speeches! (Tot er in de Kamer gestemd moet worden, dan kijken we wel even hoe het uitkomt).
• Even koffie halen. En meteen haar nieuwe partij-inschrijving regelen.

Na de koffie besloot ze dat het tijd was voor duidelijkheid. Ze liep naar een politiek kompas, draaide er drie rondjes omheen en kwam uit op een compleet nieuwe richting: schuin vooruit met een lichte bocht naar achteren.

Journalisten vroegen: “Mevrouw Keijzer, bent u rechts?”

“Dat hangt van de zender af.”

• “Links dan?” “Alleen bij de NPO.”
• “Centrum?” “Op feestdagen.”
• “CDA?” Daar dacht ze even over na. “Dat klinkt bekend. Heb ik daar niet ooit iets mee gedaan?”
• “BBB dan?” “Inmiddels verleden tijd!”

Vervolgens presenteerde ze haar allernieuwste meesterplan als woonminister en kersvers afgesplitst Tweede Kamerlid: Project 2029. Een revolutionair systeem waarbij een standpunt pas definitief wordt zodra er 100.000 woningen zijn gebouwd (dus zo rond 2050) en waaronder álle regels geschrapt worden onder de naam ‘Programma STOER’.

Bij elk debat én TV-optreden had Mona dezelfde waterdichte strategie:

1. Aanschuiven bij WNL of Vandaag Inside.
2. Fel betogen dat de asielstroom vandaag nog naar nul moet en dat statushouders géén voorrang meer mogen op huurwoningen.
3. Knikken.
4. In de Kamer bij het stemmen per ongeluk ‘tegen’ de eigen tv-uitspraak stemmen, of de Raad van State het plan laten afschieten wegens de Grondwet.
5. Zichzelf verbaasd aankijken in de spiegel.
6. Een nieuwe politieke beweging oprichten.

Politieke tegenstanders werden er gek van. “Waar staat ze nu eigenlijk voor?” Niemand wist het. Zelfs haar navigatiesysteem gaf op een gegeven moment de melding: “Bestemming onbekend. Bestuurder lijkt alweer van partij te zijn gewisseld.”

Op een dag organiseerde ze een persconferentie om eindelijk volledige duidelijkheid te geven over de woningnood en haar ambities voor 2029. De zaal zat vol spanning.

“Mensen,” begon Mona plechtig, “na lang nadenken kan ik zeggen dat ik niet links ben, niet rechts ben, streng ben op migratie (behalve bij stemmingen), en dat ik 100.000 huizen ga bouwen door simpelweg álle overbodige regels te schrappen!”

De zaal bleef stil. Een journalist stak zijn hand op. “Maar mevrouw Keijzer, hoe rijmt u al die tv-praatjes over migratie met uw feitelijke beleid en uw nieuwste partijplannen?”

Mona glimlachte mysterieus. “Dat gaan we allemaal samen ontdekken in Project 2029. En mocht dat mislukken, dan kunt u me vanaf morgen zien in mijn nieuwe talkshow.”

En daarmee eindigde de persconferentie precies zoals haar gehele politieke carrière: met heel veel woorden, een innemende glimlach, en een lichte verdenking dat zelfs de hoofdpersoon niet helemaal wist welke fractie ze die middag ging vertegenwoordigen.