De Geklede Naturist: Overleven in de Bufferzone van Flevonatuur

Wie de afgelopen tijd over Flevonatuur heeft gewandeld, heeft ze ongetwijfeld gespot. Een nieuw soort recreant dat de evolutietheorie van Darwin op zijn kop zet: De Geklede Naturist. Waar de traditionele naturist bij de eerste de beste zonnestraal de kledingkast barricadeert, heeft deze nieuwe subcultuur een heel andere relatie met textiel ontwikkeld. Het is net geen driedelig grijs, maar het scheelt verdomd weinig.

De dag van de Geklede Naturist begint met een strategische logistieke operatie. Waar de ‘oude garde’ gewoon naakt op de fiets springt – met hooguit een handdoekje tegen het zweten op het zadel – kiest de textiel-naturist voor de Volledige Camouflage. Gehuld in een badjas van hotelkwaliteit (inclusief ceintuur die zó strak zit dat ademhalen een uitdaging wordt) trappen ze richting het zwembad.

Aangekomen bij het complex begint het Grote Ontwijken. De kleedruimte? Ho maar. Stel je voor dat je daar per ongeluk… nou ja, naakt bent tussen de naakte mensen! Welnee, de transformatie vindt pas plaats aan de absolute rand van het water.

Het proces verloopt volgens een strak, nagenoeg militair protocol:

1. De Sneaky Inschatting: Inspecteer de omgeving. Kijkt er niemand?
2. De Flash: De badjas gaat uit, en binnen exact 0,4 seconden glijdt het lichaam het water in. Het record staat momenteel op naam van een vitale zestiger uit Kampeerveld Tureluur.
3. De Amnesie: De verplichte douche vooraf? Volledig vergeten. Water is water, nietwaar?

De Amfibische Retraite: Na drie baantjes borstcrawl volgt de omgekeerde operatie. Als een zeehond die belaagd wordt door ijsberen, schiet de Geklede Naturist het water uit, rechtstreeks naar een badlaken van koninklijk formaat (minimaal 5 vierkante meter). Hierin wikkelen ze zich vliegensvlug als een menselijke burrito.

Je bent op een naturistenterrein en je bedenkt: “Weet je wat? Laten we ook nog even de sauna in gaan.” Klinkt als een relaxed plan, maar de praktijk is een heel logistiek schaakspel. Gelukkig heb je je geheime wapen bij je: de XXL-handdoek. mHelemaal ingebakerd als een Egyptische mummie loop je langs het zwembad. Ja, het is dertig graden buiten en ja, je zweet je nu al een ongeluk, maar alles is beter dan de boel zomaar te grabbel gooien. Comfortabel is anders, maar hey, veiligheid eerst.

Bij de saunadeur begint het drama. Je slippers moeten uit. Dat voelt al alsof je je laatste verdedigingslinie achterlaat. Je opent de deur en stapt een muur van hitte en… heel veel bloot vlees tegemoet. Het lijkt wel alsof iedereen hier een handdoekje heeft gekregen dat in de krimpwas is geweest. Hoezo past hun billenpartij daarop?! Je zoekt een plekje en besluit strategisch te gaan zitten mét de handdoek nog strak om je heen gewikkeld. Helaas. De die-hard bloterikken beginnen meteen te sputteren. Hallóóó, dat ademt niet hè! of Dat is niet hygiënisch hoor!

Zucht. Groepsdruk in de pur sang. Met een diepe zucht laat je de handdoek zakken. Daar ga je dan. Vrijheid, blijheid (en een tikkeltje ongemak). Je staart maar heel gefocust naar de saunaklok. Tandenbijten. Gelukkig duurt zo’n sessie maar een kwartier. Zodra de zandloper leeg is, grasduin je als een bliksemschicht naar je handdoek en knoop je hem direct weer strak tot in je nek. Safe!

Dan moet je eruit voor de verplichte douche. Zónder handdoek, uiteraard. Code rood! Je mentaal voorbereidend op het ergste stap je de doucheruimte in, maar de saunagoden zijn je gunstig gezind: er staat helemaal niemand. Snel de kraan aan, afspoelen in recordtijd en hup, die handdoek gaat weer om alsof je leven ervan afhangt. De Terugtocht Eenmaal weer buiten plof je neer op je bedje langs het zwembad. Je graaft diep in je tas en voelt het ultieme geluk: je lekkere, dikke, oversized badjas. Laat die bloterikken maar kijken, jij zit de rest van de dag heerlijk gecamoufleerd in je eigen mobiele fort!

Na dit drie keer te hebben herhaald,  Hup, in de kleren en snel terug naar de veiligheid van de eigen caravan. Je bent tenslotte naturist, maar het moet wel discreet blijven.

Nog mooier wordt het als de Geklede Naturist visite krijgt. “Kom gezellig kijken hoe vrij wij hier leven!”, roepen ze dan tegen de buren uit de Vinexwijk. En daar gaan ze hoor: een peloton van zes zwaargeklede mensen, inclusief spijkerbroeken, jacks en bergschoenen, die een plechtige rondleiding krijgen over het park. Het heeft veel weg van een gids in de Beekse Bergen. Kijk, links achter de heg, daar ziet u de ‘Homo Nudus Communis’ in zijn natuurlijke habitat aan de koffie. Niet voeren, ze zijn schuw. Het is ‘tuintjes en naturisten kijken’ vanaf een veilige, textiele afstand.

Maar de echte spanning stijgt natuurlijk op het terras. Sinds de nieuwe regel dat je bij 21 graden écht met de billen bloot moet op het terras, heerst er paniek in het geklede kamp. Zodra het kwik de magische grens nadert, zie je de Geklede Naturist demonstratief opstaan. Thermometer in de aanslag. “Dit is geen 21 graden, dit is hooguit 20,7! En er staat een gure noordoostenwind! Dit is medisch onverantwoord!” Vroeger was alles toch alles… Bloter

De veteranen van Flevonatuur schudden meewarig het hoofd. Vroeger, ja vroeger, toen de mannen nog baarden hadden en de caravans van hardplastic waren, ging het er wel anders toe. Bij 16 graden loeide de verenigingstoeter over het terrein. Dat was het universele signaal: Kleren uit en niet zeuren. Deed je dat niet? Dan werd je gecorrigeerd door de Sociale Controle. Als je het waagde om met een t-shirt aan je patatje te eten, kreeg je direct de wind van voren: “Zeg vriend, heb je eczeem ofzo? Uit die textiel, we zijn hier niet op een gewone camping!” Je werd er simpelweg op aangesproken als je ‘gekleed het naturisme bedreef’ — wat op zichzelf natuurlijk al de ultieme paradox is.

Tijden veranderen. Flevonatuur moderniseert. Maar mocht u binnenkort iemand op de fiets zien zitten met een winterjas, een skibril én een handdoek om de middel? Wees dan mild. Het is gewoon een naturist. Maar dan eentje die de handleiding nog niet helemaal gelezen heeft.