Het grote Eclipsbrillencircus: Tweehonderd uur lulkoek voor twee minuten schemering.

Het zit er weer op. We hebben overleefd. Na zes weken ononderbroken voorbeschouwingen op televisie, veertig pagina’s ‘Zo Maak Je Je Eigen Kartonnen Kijk-Doos’-specials van eierdozen in de krant en drie complete talkshowtafels vol astronomen die met de minuut enthousiaster en onverstaanbaarder werden, is de zonsverduistering eindelijk voorbij.

En wát een spektakel was het in Nederland. Wat een ervaring.

Ongeveer éénduizendste millimeter van de zon werd afgedekt door een verdwaald stukje maan. Als je heel strak keek en ondertussen je ogen half dichtkneep alsof je probeerde te begrijpen waarom je buurman om drie uur ’s middags met een wc-rol voor zijn oog in de tuin stond zag je het. Het leek alsof iemand met een dun viltstiftje een heel klein stipje op de zon had gezet.

Daarvoor stonden dus honderdduizenden mensen op de vlucht naar het park, het dak van hun garage, of de grens van Duitsland. Complete volksverhuizingen. Alsof het einde der tijden was aangebroken, maar dan georganiseerd door de plaatselijke buurtvereniging.

Het absolute toppunt? De paniek over het stroomnet. Dankzij alle zonnepanelen die ineens 0,0003 seconde geen volle mep zon vingen, waarschuwden de experts dat het hele land mogelijk zonder stroom zou komen te zitten. Mensen stonden klokken gelijk te zetten, de friteuse droog te koken en telefoons op te laden voor de zekerheid. En dat allemaal voor wat? Voor twee minuten turen naar de lucht door een kartonnen brilletje met folie dat smaakt en voelt alsof het uit een pak chocopops komt. Drie euro vijftig per stuk. Kosten maken 2 cent, kosten van de verpakking: één cent.

Ondertussen zat heel Nederland jaloers naar Spanje te kijken, want alleen dáár ging de zon écht helemaal weg. Daar zat de maan strak voor de zon. De Spanjaarden dronken een sangria, keken twee minuten naar het donker, zeiden “Caramba, het is nacht” en gingen weer door met hun halve siësta. Wij zaten in de polder in de met een kartonnen brilletje dat besloeg door het opkomende vocht, te wachten op een duisternis die meer leek op een flauwe wolkbreuk in november.

Maar denk maar niet dat we er nu vanaf zijn. Welkom bij de Nabeschouwingen.

De komende drie weken mogen we op TV kijken naar herhalingen van de schaduw. We krijgen diepgaande interviews met een familie uit Enschede die toch een hele bijzondere sfeer voelde toen de vogels twee seconden stopten met kwetteren. De kranten staan vol met fotopagina’s van exact dezelfde wazige gele bolletjes met een klein deukje erin. De astronomen zullen aan de talkshowtafels met lichte kwijl uit de mondhoeken de mooistree avond van hun tot nu toe in hun eenzijdig leven noemen.

En het brilletje? Dat gaat vanaf vandaag officieel in de vriezer naast het toiletpapier uit de coronatijd. Want wie weet, als je hem goed koelt, blijft het folie goed en kun je hem over een jaar of dertig weer gebruiken. Tegen die tijd ben je tachtig, zijn je ogen toch al achteruitgegaan en is de zon waarschijnlijk gewoon weer een minuutje heel lichtjes bewolkt. Tot over 30 jaar. Vergeet je vrieskist niet te ontdooien.