Ik zag vandaag een verschijning waarvan je spontaan je koffie verkeerd inademt. Een oudere, ronde man op een fatbike. Zo’n combinatie waarbij je niet weet of je moet lachen, applaudisseren of de fysiotherapeut alvast moet bellen.

Vroeger wilde een man van boven de zestig een Harley als hij zijn tweede jeugd wilde beleven. Tegenwoordig krijgt hij van zijn vrouw te horen: “Een Harley? Ben je helemaal gek geworden? Koop jij maar zo’n fatbike.” De leren kleding werd een bulkjas van de ANWB in de kleur geel en wel dezelfde als je vrouw natuurlijk

Voor 85 euro plus 3 euro belasting rolt er ergens in China een verzameling buizen uit een fabriek waar zelfs de kwaliteitscontrole vakantie heeft. Hier hebben ze een prijskaartje van €850 euro, noemen het ‘premium urban mobility’ en ineens staan volwassenen er niet voor in de rij maar kiezen vooreen  金茶黑特飲  (Chinchua black special, vrij vertaald ) uit China.

Het mooie is: trappen hoeft nauwelijks meer. Waarom zou je ook? Dat is iets uit de vorige eeuw. Gewoon het gashendeltje indrukken en met 40 kilometer per uur richting de dichtstbijzijnde verkeersdrempel. Opgevoerd is hij al, dankzij een mysterieuze Chinese app die waarschijnlijk tegelijkertijd je route, hartslag, boodschappenlijstje en sekswensen naar Beijing stuurt.

Verzekeren? Ach, dat is voor pessimisten. “Ik rijd toch voorzichtig,” zegt iedereen vlak voordat het misgaat. En kinderen? Die springen tegenwoordig toch overal ineens vandaan…

Het op- en afstappen is inmiddels de zwaarste inspanning van de hele rit. Dat gaat in drie bedrijven. Eerst een diepe zucht. Dan een strategische beenzwaai. Vervolgens een moment waarop de wetten van Newton en de zwaartekracht samen besluiten dat het vandaag wel spannend genoeg is geweest. En die fatbike zelf? Die piept harder dan de bestuurder. De voorvork kijkt wanhopig naar de achterbrug alsof hij wil zeggen: “Nog één verkeersdrempel en ik vraag asiel aan.”

Het blijft een prachtig gezicht. Een man die ooit droomde van een ronkende Harley Davidson. Wind door zijn haren. Vrijheid. Rock-‘n-roll.Nu zoeft hij geruisloos voorbij op een elektrische kinderfiets met banden zo breed als tractorwielen. Geen motorgeluid, alleen het zachte gezoem van een elektromotortje het geratel van de veel te brede banden en af en toe het gekraak van het frame dat zich afvraagt waarom het niet gewoon een boodschappenfiets mocht zijn.

En hij kijkt trots om zich heen. Alsof iedereen denkt: “Kijk hem eens stoer zijn.”Nee, we kijken omdat het lijkt alsof een opgeblazen strandbal met 40 kilometer per uur op weg is naar de snackbar. Misschien is dát wel de grootste kracht van de fatbike. Je koopt geen vervoermiddel, maar een rijdende eindlifecrisis met USB-oplader. De Fatbike: de scootmobiel voor mensen met ontkenningsdrang.