Brief aan de Weervrouw (De ‘Code Helrood’ Editie)

Geachte weervrouw,

Kunt u alstublieft ophouden met die bloeddoorlopen, neon-donkerrode weerkaarten?

Elke avond zit ik naar het journaal te kijken en denk ik dat ik ter plekke mijn testament moet opmaken. Maar als ik vervolgens naar buiten stap, is het gewoon… nou ja, lekker zomers.

In Spanje noemen ze dit temperatuurtje “maandag”. In Italië: “een prima dag om buiten te lunchen”. In Griekenland roepen ze: “trek iets luchtigers aan, Kostas, het zweet staat op je bovenlip”. Maar hier in Nederland? Hier doen de graphics alsof je zonder een dubbele laag beton-factor-50 binnen drie seconden in een hoopje as verandert.

Dat hysterische rood op uw scherm werkt als een rode lap op een klimaatstier. En die stier staat inmiddels met zijn partner bij de Gamma met trillende neusvleugels en een kar vol hardhouten planken voor zijn eigen ark.

Kijk, ik snap het: het klimaat is ingewikkeld. We hebben de zon, oceaanstromingen, thermische opwellingen, verschuivende aardkorsten… En ergens daartussen loopt de mens, druk bezig zichzelf onmiddellijk tot de absolute hoofdoorzaak van álles uit te roepen. Maar wie het hele plaatje wil zien, moet ook kijken naar de cijfers die om de een of andere reden nooit in uw Achtuurjournaal passen.

Neem die zeespiegel. Om de oceanen wereldwijd met slechts 2,5 centimeter te laten stijgen, is maar liefst 9,18 biljard liter water nodig. Met het huidige tempo van het ijsverlies doen we daar zo’n duizend jaar over. Zelfs met een extra scheutje smeltwater uit Groenland hoeft u voorlopig echt nog geen zwemvest aan naar de Albert Heijn.

Toch worden we al decennia gewaarschuwd dat de zondvloed aanstaande is. En opvallend genoeg vaak door mensen met een privéjet, zes huizen en een flinke vakantieboot.

John Kerry legt ons uit dat wij de bus moeten nemen—waarschijnlijk omdat er bij zijn tweede jacht simpelweg geen parkeerplek is voor een streekbus. Barack Obama kocht prompt een miljoenen-villa… direct aan zee. Frans Timmermans schijnt inmiddels ook zo ruim te wonen dat hij zijn eigen postcode nodig heeft. Rob Jetten vertelt ons vurig dat we minder moeten vliegen, maar heeft inmiddels zelf zóveel airmiles dat hij de aarde drie keer in kan pakken. En Jesse Klaver wenst ons in gedachten “vliegschaamte” toe, maar doet ons vervolgens via Instagram de groeten vanuit Athene.

Wij moeten trillend op de bank zitten voor de stijgende zee, terwijl de elite vastgoed aan de kust koopt. Vroeger noemden we dat hypocrisie, maar dat zal tegenwoordig wel ‘Klimaatleiderschap 2.0’ heten.

Begrijp me niet verkeerd: het klimaat verandert. Altijd al gedaan ook. Soms wordt het warmer, soms kouder. IJs groeit, ijs smelt. En ijs dat al in het water ligt en smelt, laat de zeespiegel trouwens helemaal niet stijgen—vraag dat maar aan iedere gin-tonic-drinker met een smeltend ijsblokje in zijn glas. Bovendien is de oceaanbodem niet van beton; die beweegt mee en maakt ruimte als het moet. Er bestaan troggen die in hun eentje meer water kunnen happen dan de halve Noordzee.

Dus, beste weervrouw, een vriendelijk doch dringend verzoek:

Minder paniek-neon-rood, meer zacht zongeel. Of desnoods een geruststellend, meditatief pastelgroen. Dan kunnen we tenminste naar het weer kijken zonder het acute gevoel dat de Apocalyps gepland staat voor aankomende vrijdagmiddag om half vier.

Ik heb namelijk het telefoonnummer van bouwbedrijf Noach niet eens in mijn contacten staan. En los daarvan: die zijn nu natuurlijk ook gewoon gesloten vanwege de bouwvak.

Met zonnige groet,

Een bezorgde, maar absoluut niet bezwete kijker