Code Rood: De Grote Nederlandse Druppel-Crisis

Het was zover. De meteorologen van het land hadden hun serieuze gezichten opgezet. Op de Europese weerkaart kleurde het hele continent geruststellend, bijna saai groen. Maar daar, precies over de grens van ons kikkerlandje, hield de gezelligheid op. Nederland kleurde dieprood. Niet zomaar rood, maar het soort rood dat angst inboezemt. Het rood van een naderende Apocalyps.

Mijn telefoon veranderde acuut in een zenuwachtige flipperkast. Elke weer-app die ik bezit begon onbedaarlijk te gillen. Buienradar gaf code rood, de neerslaggrafieken schoten dwars door het scherm heen en op de GPS-kaart stond mijn exacte locatie gemarkeerd als Ground Zero van de naderende zondvloed. Volgens de data stonden we op het punt om weggevaagd te worden door een epische muur van onweer en bijbelse watermassa’s.

Binnenblijven. Huisdieren vastbinden. Kelder opzoeken (succes in een Nederlands rijtjeshuis). De spanning was om te snijden. Vol verwachting keek ik naar buiten, klaar om de elementen te trotseren en het einde der tijden te filmen. En jawel, het natuurgeweld barstte los in al zijn furiatische glorie:

Verwachte neerslag: Een tropische moesson die de straten in kolkende rivieren zou veranderen. Actuele neerslag: Exact 6 druppels per vierkante meter. Gemiddelde afstand tussen de druppels: Ruim anderhalve meter, zodat je er met een beetje behendigheid tussendoor kon slalommen zonder nat te worden.Totale schade: Een licht vochtige tuintegel

Het was een historisch moment. Terwijl de satellieten in de ruimte waarschijnlijk dachten dat Nederland in de Atlantische Oceaan aan het zinken was, zat ik buiten met een vergrootglas te zoeken waar die code rood nou precies gebleven was.

Maar goed, we moeten positief blijven. Onze nationale trots is gered: we hebben de zwaarste, meest verwoestende zes druppels uit de Europese geschiedenis overleefd. Code rood? Volgende keer graag code ‘neem een plantenspuit mee’, dat dekt de lading net iets beter.