Welkom op een camping waar ‘jezelf blootgeven’ geen psychologische therapie is, maar gewoon de dagelijkse werkelijkheid

​Wie denkt dat naturisme simpel is (“kleren uit en gaan”), heeft het reglement niet gelezen. Want hoewel naakt op het eerste gezicht de ultieme nivellering lijkt, scheidt het kwik op de thermometer al snel het kaf van het koren. Op het terrein is de temperatuur namelijk de absolute dictator. En die thermometer zorgt voor ronduit fascinerende, psychologische drama’s.

• ​De Thermometer-Code: Onder de 16°C. Zelfs de meest doorgewinterde adamskostuum-fanaat moet toegeven dat een ijskoude noordoostenwind op de onbeschermde edele delen nul charmant is. Hier treedt de Noodkleding-Clausule in werking.
• Tussen de 18°C en 20°C: Het grijze twijfelgebied. Zodra er één wolk voor de zon schuift, zie je de lichte paniek toeslaan. Menigeen staat met een kippenvelindex van ‘brutaal koud’ stug te beweren: “Nee hoor, heerlijk briesje!” terwijl de tepels als klinknagels door het zichtveld prikken.
• Boven de 25°C: Code Rood (of eigenlijk: roze verbrand). Wie dán nog met kleren aan rondloopt, is officieel verdacht.

​En toch… we komen ze tegen. Het zonnetje brandt op de bolletjes, de zweetdruppeltjes staan op de ruggen, en daar wandelt Henk. In een strakke spijkerbroek en een poloshirt.

​Ik heb het gewoon een beetje fris gekregen door de wind, liegt Henk, terwijl hij wanhopig zijn extra buikplooi probeert in te houden. Beste Henk: we zien die plooi echt wel, hoor. Een verlichtende opmerking,  iedereen heeft hier ergens een vouw, een rimpel of een wankelend stukje zwaartekracht hangen. Dat is nou juist het mooie!

De Vrouwelijke Thermostaat versus de mannelijke overschatting! We moeten niet vergeten dat het mannelijke en vrouwelijke interne kacheltje op een totaal andere frequentie draaien. Waar meneer bij 19 graden al trots met de borstkas vooruit en de rest klapperend in de wind naar het toiletgebouw paradeert, zit mevrouw al lang in Fase Poolexpeditie. Ja maar schat, de wind staat verkeerd en mijn voeten zijn letterlijk bevroren blokken ijs!

Terwijl de heren bij de kleinste zonnestraal hun kleren van zich afwerpen alsof ze in de fik staan, grijpt de gemiddelde dame bij 21 graden al naar het strategische omslagdoekje. Voor de schouders hoor, die verbranden zo snel. Maar iedereen weet het, binnenskamers staat de thermostaat op standje Zuidpool. Zakt het kwik onder de 18 graden? Dan transformeert de goddelijke vrouwelijke naturist binnen één seconde in een ingepakte Eskimo op teenslippers. En geef de dames eens ongelijk.

En dan hebben we nog de merkkleding-martelaars,  categorie PC Hooftstraat op de camping. Ze hebben een abonnement op het duurste terrein van Europa, maar blijkbaar ook een kledingkast vol merkkleding die hoe dan ook gezien móét worden. Want stel je voor dat de buren bij de bar niet doorhebben dat jouw korte broek uit een Italiaans modehuis komt!

​Lieve mensen: je eigen huid is nog altijd het duurste en mooiste maatpak dat je bezit. Het past altijd, oké, soms wat strakker, soms wat losser en het mag gewoon op 30 graden in de was.

​De enige uitzondering op de regel, onkruid wieden. Er is precies één situatie waarin een doordachte tuinbroek genade vindt bij de Naturistenraad, en dat is tuinieren. Laten we heel eerlijk zijn: als de buurman met zijn ontblote achterwerk op tien centimeter van jouw campingtafel gebogen staat om paardenbloemen te trekken, is dat níét het visuele pauzehapje dat je wilt bij je verse kop koffie bijtend in een Pennywafel. Op dat moment is een strategisch geplaatste overall geen verraad aan de naturistiche leefstijl, maar een ronduit humanitaire dienst aan de mensheid.

​Naturisme bij 30 graden in een spijkerbroek blijft een medisch raadsel. Dus gooi die schaamte en die dure merkkleding) over de heg, omarm de rimpels, maar denk simpelweg héél goed na over je bukhouding als je de tuin in gaat.

​Proost op de vrijheid