Een Beschouwing van Cap d’Agde 2016

Het Village Naturiste van Cap d’Agde is misschien wel de vreemdste en meest intrigerende micronatie ter wereld. Een complete stad aan de Frans-Middellandse Zee waar ze allemaal in hun blootje rondlopen. Wie er voor het eerst door de slagboom gaat, stapt een parallel universum binnen waar de kledingregels simpel zijn: er zijn er geen.

Het Logistieke Dilemma van de naakte mens. Zodra de laatste textiele barrière valt, stuit men direct op een existentieel en logistiek vraagstuk: waar laat je in hemelsnaam je spullen? De mens is gewend te vertrouwen op broekzakken, jaszakken en binnenzakken. Zonder kleren valt dat hele ecosysteem stil. Een pinpas klemmen op onorthodoxe plekken is een beproeving voor de lokale caissière. Een autosleutel achter het oor klemmen heeft ook zo z’n grenzen. De oplossing is even universeel als ironisch: het heuptasje. Niets ademt immers zoveel “ik ben één met de pure natuur” als een felgekleurd, synthetisch zakje om een verder volledig naakt lichaam.

Rond een uur of negen ’s ochtends vindt een van de boeiendste sociologische situaties plaats: de rij voor warme baguettes. Dertig naakte mensen wachten geduldig op hun beurt, terwijl er een haast bovennatuurlijke sociale etiquette geldt. De ongeschreven wet van de boulevard: Het blikveld blijft rigide en onverbiddelijk vastgepind op ooghoogte. Eén millimeter te ver naar beneden kijken maakt het verschil tussen een ontspannen praatje over het weer en het predicaat ‘ongewenste gluurder’ of contactzoeker. Het resultaat is een verzameling mensen die elkaar met een bijna hypnotiserende intensiteit in de pupillen staart terwijl ze bestellen.

Overdag is Cap d’Agde verrassend burgerlijk. Men leest de krant, drinkt een espresso, eet een ijsje en smeert zonnebrand op plekken die normaal gesproken alleen de gynaecoloog of uroloog te zien krijgt. De sfeer is vrij, gemoedelijk en volkomen ontspannen. Maar zodra de zon in de zee zakt, verandert de energie van de stad. De erotiek die overdag een sluimerende bijrol speelde trekt haar stoutste schoenen aan. Of beter gezegd: alleen maar haar schoenen.

Het fascinerende fenomeen van Cap d’Agde is dat men zich ’s avonds niet méér aankleedt, maar juist minder bedekkend. Waar overdag de volledige naaktheid de norm is, maakt de avond plaats voor kleding die meer vragen oproept dan antwoorden geeft. Leren riemen, doorkijkgaas, netkousen en jurkjes die waarschijnlijk met een microscoop ontwerperswerk zijn geweest.

De cafés, bars en clubs stromen vol met mensen die met een knipoog, een glas rosé en een flinke dosis zelfspot de grenzen van de erotiek opzoeken. Schaamte is hier rond 1970 bij het grofvuil gezet.

Als er één plek is waar de unieke dynamiek van Cap d’Agde echt tot ontploffing komt, dan is het wel de langgerekte kustlijn. Want hoe fascinerend het dorpsplein en de bakkersrij ook zijn: het echte spektakel speelt zich af op het strand. Of beter gezegd: de twee gezichten van het strand.

Aan de ene kant van de kustlijn heerst een verrassend gemoedelijke, bijna burgerlijke sfeer. Hier liggen mensen in alle vormen, maten en leeftijdscategorieën eendrachtig naast elkaar te drogen in de Zuid-Franse zon. Het is een oase van rust, waar de grootste uitdaging bestaat uit het zandvrij houden van je handdoek en het gelijkmatig bruin krijgen van de rug. Zwaartekracht is hier de grote gelijkmaker; er valt niets te verbergen en dat geeft een bevrijdende rust. Geen modeshows, geen ingehouden buiken, gewoon de mens in al zijn puurheid.

Wandel je op het strand echter een paar honderd meter verder door richting de grens van het terrein, dan verandert de sfeer geleidelijk. De handdoeken liggen daar wat dichter op elkaar, de zonnebrillen worden donkerder, en de lichte zeebries lijkt ineens een flinke dosis spanning mee te voeren. Dit is het beruchte gedeelte dat in de volksmond met een knipoog het Zwijntjesstrand (of la plage libertine) wordt genoemd. Waar het erotische spel zich ’s avonds afspeelt in de bars en clubs, gebeurt het op dit specifieke stuk strand gewoon op klaarlichte dag onder de felle Franse zon, gepaard met een verfrissende duik in de Middellandse Zee.

De Elektriciteit: Hier vervliegt het ‘gewone’ naturisme en neemt de spontane aantrekkingskracht het over. Oogcontact is hier geen toeval meer, maar een uitnodiging. Een snelle blik, een glimlach bij het uit het water lopen, en de spanning staat meteen op scherp. Geen Taboes: Waar men elders discreet achter een duintje zou kruipen, wordt hier niet moeilijk gedaan. De grens tussen kijken, bekeken worden en meedoen vervaagt sneller dan een voetstap in het natte zand. Het Spektakel.  Het is een visueel schouwspel van stelletjes die de passie de vrije loop laten, terwijl toeschouwers op ‘respectvolle afstand’ flaneren of vanaf hun handdoek goedkeurend toekijken. Het heeft iets grotesks en tegelijkertijd volstrekt bevrijdend. Schaamte bestaat hier simpelweg niet.

Het ‘Zwijntjesstrand’ is het ultieme bewijs van wat Cap d’Agde zo uniek maakt. De grens tussen casual ontspanning en rauwe, spontane erotiek is er letterlijk maar een paar stappen van elkaar verwijderd. Het enige echte praktische risico op dit strand? Zand op plekken waar je het nóóit meer weg krijgt, en een zonnebrandstreep die je moeilijk als man kan uitleggen.

Cap d’Agde is een fascinerende spiegel voor de mensheid. Het is een plek waar niemand oordeelt, waar de zwaartekracht voor iedereen even genadeloos geldt, en waar het erotische spel vrij mag bewegen zonder dat het benauwd of stiekem wordt. Het grootste gevaar van een verblijf in deze bijzondere stad? Dat een gewone spijkerbroek bij thuiskomst ineens voelt als een middeleeuws martelwerktuig.