Expeditie Natuurlijk Asfalt: Welkom op een naturistenpark.

Een naturistenpark is een bijzondere biotoop. Liefdevol, harmonieus en volledig gebaseerd op bloot, broederlijk respect (voor meisjes misschien zusterlijk respect). Maar laten we wel wezen: zelfs in de Hof van Eden zijn er (verkeers)regels nodig. Waar mag je (niet) bungelen, wanneer moet de darmflora verplicht onder de hogedrukreiniger, en vanaf hoe laat houden we collectief onze snavel? Logisch. Zonder wetten verandert een park met duizenden naakte mensen binnen een kwartier in een apocalyptische, ongecensureerde aflevering van expeditie chaos.

Alleen hebben wij Nederlanders een nogal schizofrene relatie met regels. We zijn er dól op… zolang ze maar voor de buurman gelden. Neem een bekend naturistenpark. Jaren geleden werd besloten: dit wordt een autoluw park. Een prachtig, utopisch idee uit de tijd dat de gemiddelde nudist zich nog verplaatste op een krakende omafiets of een astmatische brommer die klonk als een koffiemolen. Maar toen opende de technologische doos van Pandora.

Eerst kwamen de e-bikes (voor de nudist met tegenwind-fobie), toen de hippe elektrische steppen, en als absolute, oversized kers op de taart: de Fatbike. Plotseling bleek “autoluw” in de praktijk te betekenen: “We vervangen de auto’s soms gewoon door geruisloze, tweewielige raketten waarop pubers en senioren met exact dezelfde doodsverachting rondcrossen.”

Tegenwoordig is het op de lanen tijdens piekmomenten drukker dan de Ring Amsterdam tijdens de spits. De auto – of die glimmende, rijdende magnetron die we tegenwoordig een ‘EV’ noemen – wordt voor de meest absurde logistieke operaties van stal gehaald:

Rit 1 De wekelijkse boodschappen

Rit 2 De partner ophalen om de boodschappen te doen.

Rit 3 Terug boodschappen lossen

Rit 5 Auto wegzetten

Rit 4 Herhaling, want de peterselie was vergeten.

Rit 5 alles nog een keer.

Dit alles uiteraard met een snelheid waarbij Max Verstappen instemmend zou knikken. De 5 tot 10 kilometer per uur wordt hier blijkbaar niet gezien als limiet, maar als de minimale loopsnelheid voor voertuigen.

Kreukelzone gezocht: Je hoort ze niet. Spelende kinderen horen je niet. Grote mensen horen je niet. Je hoort he-le-maal niemand aankomen, totdat er plotseling een elektrisch projectiel met een blije zwetende bestuurder op een haar na langs je blote linkerbil scheert. Eén misstap, en je bent geen recreant meer, maar een kreukelzone van puur vlees en bloed. En dat allemaal op een park waar ‘ontspanning, gezondheid en natuur’ op de gevel staat.

Natuurlijk, iedereen is zelf verantwoordelijk voor zijn eigen weggedrag. Dat staat keurig in de algemene voorwaarden die niemand leest. Maar los van de wettelijke aansprakelijkheid en de verzekeringspapieren is er ook nog zoiets als gezond verstand.

Misschien is het namelijk niet alleen beter voor de natuur om die draaiende wielen eens te laten staan en het gas los te laten. Misschien is het ook wel verdomd goed voor dat wonderlijke, biologische apparaat waar we hier allemaal zo trots puur natuur mee rondlopen: ons eigen lichaam. Benen! Je weet wel, die twee vlezige pilaren onder je romp die biologisch ontworpen zijn om stapvoets mee te verplaatsen.

Het blijft immers een bizar psychologisch fenomeen: we betalen honderden euro’s per jaar aan een sportschool om als een hamster op een loopband naar een muur te staren, we trekken fanatiek banen in het binnenzwembad en we plunderen de biowinkel voor peperbessen en chiazaad… maar zodra we op een prachtig natuurpark zijn, zetten we werkelijk alles op alles om géén 200 meter te hoeven lopen.

Dus, beste mede-naturist, als je straks weer je contactsleutel omdraait of je gashendel opentrekt voor een ritje naar de glasbak over het naturistenpark: kijk eens naar beneden. Die twee dingen onder je buik zijn geen decoratie. Succes met de expeditie!